Geen AZC in onze gemeente. Punt 2 van ons “winning” verkiezingsprogramma voor de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart. Niet tijdelijk, niet lang, niet onder “afspraken” en niet met “nieuwe beloftes”. We werden er op aangevallen bij de debatten. “Zou helemaal niet spelen”, “we hebben onze wettelijke taak al lang geregeld in de Geer III”. De Geer III? Dat duurt nog jaren en gaat over enkele tientallen woningen. Woningen overigens die dan NIET voor jullie als inwoners zijn. En de overige 100+ die we wettelijk moeten huisvesten volgens de spreidingswet? Maar de wettelijke taak is iets anders dan een AZC. Daarom ons verkiezingspunt. Zodat het maar duidelijk is. De wettelijke taak en niets anders dan dat en als het maar enigszins kan minder! Waarom ? Het Telegraafartikel beschrijft het vandaag helder.

Steeds opnieuw zien we hetzelfde patroon in het land. Het COA belooft grip, veiligheid, begeleiding en duidelijke afspraken. En steeds opnieuw blijkt de praktijk anders. Termijnen schuiven op, incidenten worden gebagatelliseerd, verantwoordelijkheden vervagen en de omgeving mag de schade opvangen.

Wie nog denkt dat een AZC alleen gaat over opvang, kijkt niet naar de werkelijkheid. Het gaat ook over overlast, druk op buurten, onveiligheidsgevoelens, handhaving en een overheid die haar eigen inwoners niet meer op één zet. Als het misgaat, staat de buurt er alleen voor. Als bewoners van een locatie voor problemen zorgen, komt het op het bord van gemeente, politie, ondernemers en omwonenden. En het COA geeft niet thuis.

Nog erger: incidentenregistraties roepen steeds vaker vragen op. Kloppen de cijfers wel? Wordt alles gemeld? Wordt de werkelijkheid in de wijk eerlijk weergegeven? Inwoners zien en ervaren vaak iets anders dan wat later in stukken en rapportages verschijnt. Vertrouwen verdwijnt zodra mensen merken dat wat zij meemaken niet serieus genoeg terugkomt in de officiële werkelijkheid.

Ook het systeem zelf deugt niet. Wie overlast veroorzaakt, kan tijdelijk buiten de opvang worden geplaatst. Dan verplaatst het probleem zich gewoon naar straat, plein, winkelcentrum of woonwijk. Dan is de opvang van het probleem af, maar zit de buurt ermee. Dat is geen oplossing. Dat is afschuiven. De gemeenschap mag de rommel opruimen van een falend opvangsysteem.

En telkens hoor je weer dat het incidenten zijn. Uitzonderingen. Losse gevallen. Maar voor inwoners zijn het geen papieren uitzonderingen. Voor hen is het de dagelijkse praktijk van onrust, intimidatie, vervuiling, winkeldiefstal, agressie of simpelweg het gevoel dat de overheid niet meer voor hen staat. Dan houdt het op.

Wat het extra wrang maakt, is dat zelfs bij ernstige zaken achteraf geregeld blijkt dat toezicht, controle en plaatsing niet op orde waren. Mensen die niet in een opvangsetting hadden mogen zitten, lopen toch rond in of om zulke locaties. De risico’s worden genomen door bestuurders en instanties. De prijs wordt betaald door inwoners.

Daarom moet de conclusie hard en helder zijn. Geen AZC in onze gemeente. Niet omdat inwoners hardvochtig zijn, maar omdat de overheid eerst haar primaire taak moet uitvoeren: veiligheid, orde en bescherming van de eigen gemeenschap.

Een bestuur dat zijn inwoners serieus neemt, zegt niet: we gaan het nog eens proberen, we maken nieuwe afspraken, we evalueren later wel. Nee. Een bestuur met ruggengraat zegt: tot hier en niet verder.

Geen AZC. Geen nieuwe bestuurlijke sprookjes van grip en beheersbaarheid.

Wie opvang wil organiseren, moet eerst bewijzen dat veiligheid, handhaving, verantwoordelijkheid en transparantie echt geregeld zijn. Zolang dat niet zo is, moet het antwoord simpel zijn: NEE NEE NEE !!