Het is donker buiten, woensdagavond. Ik kijk op TV naar Elsje in Noorwegen die met nog een tweetal overgebleven mannen probeert de liefde in de winter te vinden. Guilty as charged, mijn absolute guilty pleasure dit programma. Dodelijk saai naar mensen kijken die soms een beetje hulpeloos de liefde proberen te vinden in de sneeuw. Liefde is toch een mooi ding en even helemaal niks doen soms echt broodnodig. De kinderen liggen op bed.
Woensdag is die ene avond in de week die ik echt vrij maak van raadswerk. En eerlijk? Na twee avonden raadswerk ook altijd even moet bijkomen. Het dossier Cothen Oost leeft in het dorp waar ik ben komen wonen en ik heb de hele dag van meerdere inwoners berichten en belletjes gekregen. Raadswerk is op sommige dossiers ook echt volksvertegenwoordiging en dan met alle informatie die je ophaalt een goed besluit te maken en dat goed kunnen uitleggen.
Daar schort het
Eerlijk? Daar schort het. De kloof van hoe het praktisch zou moeten werken en hoe het werkt met alle regels, procedures en beleid waar je als raadslid mee te maken hebt is echt nauwelijks uitlegbaar. In dit dossier is zelfs een deel van de informatie openbaar en een deel besloten en de informatie uit dat besloten deel gaat ook nog eens over inwoners die je gewoon in de supermarkt kan tegenkomen. Al die belangen wegen, meenemen en dan een besluit nemen in het belang van de hele samenleving is altijd een uitdaging.
Terwijl Elsje haar laatste man welkom heet, probeer ik een inwoner via de app uit te leggen hoe ons ruimtelijk proces werkt. “Top dankje!” krijg ik terug. Het is me toch niet helemaal gelukt, die vrije avond.
De komende week kijken we naar motie en amendement om het Dossier Cothen Oost vlot te trekken en een win-win situatie te krijgen in de raad. Soms word ik wel eens een populist genoemd. Flauw, vind ik. Ik zeg dan altijd: “Ach, in het woord populisme, huist ook ‘het volk’, die ben ik dan in ieder geval nog niet verloren”. Dus ergens zie ik het maar als compliment. Maar ik een populist? Ik vind dat écht te makkelijk.
Uiteindelijk zijn wij raadsleden gekozen door het volk en besluiten wij namens hen. Volksvertegenwoordiging is dus de basis van ons bestaan. Ik vind een plan toetsen aan de samenleving dan ook echt mijn plicht. Een echte populist, zoals ik het zie, schreeuwt dat alles anders moet, maar verandert niet. Ik probeer toch elke keer de weg te vinden naar het beste voor onze inwoners en ja, dat doe ik het liefste met jullie.
NYNKE PLAATSMAN-VISSER
Tijdens de verkiezingsperiode neem ik je mee in mijn gewone, dagelijkse leven als raadslid. De velen dossiers en het afwisselende raadswerk, naast een drukke baan en jong gezin en een man bij defensie. Dit ben ik.
