De zon schijnt. ” We zullen wel weer een hitterecord breken vandaag” bedenk ik me, terwijl ik mijn kas klaarmaak voor een nieuw seizoen oogst. Ik geloof in voedsel nabij halen en teel daarom ook graag zelf. Vroeger dacht ik dat we de wereld echt konden redden. Ik liep klimaatmarsen, vredesmarsen en had me vast en zeker op de A12 vastgelijmd als dat een ding was. Vrienden van toen zijn nu betaalde activisten. Betaald.. Ik vind ze fantastische mensen, maar echt senang voel ik me er niet meer bij. Want wat verandert er nou?
Toegegeven ik was ook wel een beetje bang gemaakt. Als zevenjarige leerde ik van 2040. Een vloedgolf van 50 meter zou in dat jaar Amerika overspoelen, klimaatverandering. De zeespiegel zou zó enorm gestegen zijn dat Nederland niet meer bestond. Nederland, mijn land. Slikken. Het is bijna 2040, die vloedgolf lijkt me onwaarschijnlijk. Nederland spendeert inmiddels 28 miljard aan een gemodelleerd terugdringen van 0,000036 graden opwarming van de aarde. Het verschil dat we hier in Nederland in een jaar zouden maken, stoot China elke dag uit.
En exact daar zit mijn probleem. Als we dus écht van de aarde houden hè? Als we hem echt zouden willen redden.. Echt, vanuit ons hart. Waarom spenderen we dan niet 28 miljard aan het verbeteren van de uitstoot in China? Waarom gaan we niet los op die vuilnisbelt in India? Precies. Geopolitieke problemen zijn nog altijd belangrijker dan de aarde.
Ik meng mijn gecomposteerde bladeren door de aarde. Hier in deze tuin zal straks de sla weer groeien. Hier in deze gemeente kan ik wél een verschil maken. Kan ik me inzetten dat onze biodiversiteit niet tientallen jaren verloren gaat, omdat er een windmolen geplaatst wordt als tijdelijke oplossing en druppel op de gloeiende plaat voor dat wereldwijde probleem. Hier kan ik zorgen dat we naar het totale groenbeeld kijken, in plaats van alleen die aantallen bomen. Hier kan ik zorgen dat we het goed hebben, zo duurzaam mogelijk en zo lokaal als maar kan. Dat is wat mij drijft.
NYNKE PLAATSMAN-VISSER
Tijdens de verkiezingsperiode neem ik je mee in mijn gewone, dagelijkse leven als raadslid. De velen dossiers en het afwisselende raadswerk, naast een drukke baan en jong gezin en een man bij defensie. Dit ben ik.
